<![CDATA[Μαριαλένα Σπυροπούλου - Ανθρώπινες Σχέσεις]]>Wed, 03 Feb 2016 18:36:53 -0800Weebly<![CDATA[Πόσο επικίνδυνες είναι οι ερωτικές μας φαντασιώσεις...]]>Mon, 04 Feb 2013 13:30:15 GMThttp://www.familypsychotherapist.gr/alphanuthetarho974piiotanuepsilonsigmaf-sigmachi941sigmaepsiloniotasigmaf/5Picture
Ο ήρωας που υποδύεται ο Τομ Κρουζ στο «Μάτια Ερμητικά Κλειστά», την τελευταία ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, εγκλωβίζεται στα συναισθήματα οργής, ζήλιας και υστερικής εκδίκησης σε σημείο που βάζει τέλος στον έγγαμο βίο του όταν ακούει ένα βράδυ από τη σύζυγό του (την οποία υποδύεται η τότε σύζυγός του και στη ζωή Νικόλ Κίντμαν) μια ερωτική φαντασίωσή της. Χωρίς ποτέ εκείνη να έχει πραγματοποιήσει κάτι από αυτά που μοιράστηκε με τον σύζυγό της και μόνο η «ονειροπόληση» ήταν ικανή να τινάξει στον αέρα τη σχέση της πραγματικότητας. Είναι άραγε τόσο δυνατά τα αποκυήματα του νου και της ψυχής ώστε να επηρεάσουν με δραματικό τρόπο την πραγματική μας ζωή; Οι σχέσεις είναι τόσο εύθραυστες που κλυδωνίζονται όχι μόνο με την πράξη αλλά και με τη σκέψη; Τι είναι αυτό που μας καθιστά τόσο ευάλωτους απέναντι στις κρυφές επιθυμίες του συντρόφου μας; Υπάρχει περίπτωση το να μοιράζεσαι τις φαντασιώσεις σου να σε φέρει πιο κοντά με τον άνθρωπό σου;

«Άτιμο διαδίκτυο»

Η Χ.Κ. ήρθε στο γραφείο χωρίς το σύζυγό της για να μου ανακοινώσει ότι χωρίζει. Χωρίς να δέχεται δεύτερη συζήτηση επί του θέματος, μου ζήτησε να δουλέψουμε στον τρόπο που θα το ανακοινώσει στα παιδιά της. Η οργισμένη της όψη και η επιμονή της να αποφεύγει οποιαδήποτε συζήτηση αφορούσε στο σύζυγο και πατέρα των παιδιών της με έκανε να σκέφτομαι ότι κάτι πολύ δυσάρεστο της είχε προκαλέσει αυτός ο άνθρωπος. Αφού είχε περάσει ενάμισης μήνας που την έβλεπα, ζήτησα να δω επιμόνως το σύζυγό της. Της ομολόγησα ότι νιώθω ότι είναι σε σύγχυση, ότι δεν είναι σίγουρη για το διαζύγιο που έχει ξεκινήσει, και ότι ο θυμός της την εμποδίζει να δει καθαρά. Μετά από μερικές συνεδρίες με το σύζυγο κατάλαβα ποιος ήταν ο λόγος της ρήξης της σχέσης. Το διαδίκτυο, και κυρίως μερικές δωρεάν προσφερόμενες ιστοσελίδες πορνογραφικού περιεχομένου με υπέρβαρες γυναίκες. Η Χ.Κ., μια οστεώδης γυναίκα, είχε πιάσει τον σύζυγό της ένα βράδυ να αυνανίζεται μπροστά στον υπολογιστή του. Η εικόνα τη σόκαρε, γκρεμίστηκε συθέμελα η εμπιστοσύνη που του είχε. Θα έλεγε κανείς ότι το πλήγμα ήταν εφάμιλλο μιας πραγματικής απιστίας, με σάρκα και οστά. Επιπλέον, στο δικό της φαντασιακό αισθάνθηκε μειωμένη και απατημένη, επειδή είδε τον άνδρα της να τη «βρίσκει» με πολύ χοντρές γυναίκες, ενώ εκείνη ήταν πολύ αδύνατη και είχε εμμονή με την υγιεινή διατροφή, κάτι που την έκανε αντισεξουαλική, όχι λόγω σώματος αλλά λόγω επιβολής αυστηρής πειθαρχίας στο σπίτι. Το διαδίκτυο είχε λειτουργήσει για εκείνον ως διέξοδος. Σε μια περίοδο όπου βίωνε την οικονομική κρίση να επηρεάζει καταλυτικά τη δουλειά του, τις απαγορεύσεις στο σπίτι να γίνονται ολοένα και πιο ασφυκτικές, η σύζυγoς ήταν μονίμως κουρασμένη. Η φαντασίωση εκείνου με ευτραφείς γυναίκες του άνοιγαν ένα νυχτερινό «παράθυρο» ευημερίας και τον έκαναν να αισθάνεται επιθυμητός και νέος. Τελικά, παρ’ όλο που το διαδίκτυο έγινε ο «τρίτος» άνθρωπος στη σχέση, η πραγματικότητα είναι η μόνη ικανή να τινάξει στον αέρα έναν 20άχρονο γάμο.

«Μου θυμίζεις τη μάνα μου»

Ο Γ.Σ. ήρθε με τη σύντροφό του στο γραφείο επειδή το τελευταίο διάστημα είχαν σταματήσει να κάνουν έρωτα. Το ζευγάρι είχε συνάψει σχέσεις τον τελευταίο χρόνο και η σεξουαλική τους ζωή ήταν ιδιαίτερα έντονη και παθιασμένη. Μέχρι κάποια στιγμή που η διάθεση του Γ.Σ. ατόνησε ξαφνικά, όπως μου είπαν και οι δύο. Αυτό το «ξαφνικά» δεν με έπεισε. Ζήτησα να δω τον Γ.Σ. κατ’ ιδίαν. Κατά τη διάρκεια των πρώτων συνεδριών ο νεαρός άνδρας συνέχιζε να μου λέει τα ίδια. Ότι αγαπάει τη σύντροφό του, ότι τη βρίσκει ιδιαίτερα σεξουαλική αλλά ξαφνικά εκείνου έχει μειωθεί η διάθεση. Μέχρι που κάποια στιγμή έφερε στη συνεδρία ένα όνειρο. Ήταν περίπου πέντε ετών και καθόταν στην αυλή του πατρικού του. Μέσα στο σπίτι ακούγονταν φωνές σαν αναστεναγμοί και έτρεξε να δει από το παράθυρο. Τότε είδε τη μητέρα με τον πατέρα του να χαϊδεύονται ημίγυμνοι και η μητέρα ζητούσε αναστενάζοντας από τον πατέρα του να της τραβήξει τα μαλλιά. Αυτό μέσα στο όνειρο ερέθισε τον Γ.Σ. αλλά επειδή ήταν πολύ απαγορευμένο τον ξύπνησε κάθιδρο μέσα στη νύχτα. Την επόμενη ημέρα ήρθε αηδιασμένος στο γραφείο και μου μίλησε ντροπιασμένα για το απεχθές όνειρο που είχε δει. Όταν του ζήτησα να μου περιγράψει τις ερωτικές συνήθειες της δικής του συντρόφου, «ξαφνικά» ανακάλυψε ότι το τελευταίο διάστημα όταν έκαναν έρωτα του ζητούσε επιμόνως να της τραβήξει τα μαλλιά. Αυτό χωρίς να έχει συνείδηση γιατί τον ενοχλούσε του είχε αναστείλει την ερωτική διάθεση, γιατί θεωρούσε ότι ήταν «ελεεινό» κάποια να θέλει να την πονέσεις. Όταν συνέδεσε την επιθυμία της δικής του γυναίκας με την επιθυμία της μητέρας του αισθάνθηκε τρομερές ενοχές. Ο ερωτισμός που του προκαλούσε ασυνείδητα μια τέτοια επιθυμία ως μικρού παιδιού για τη μητέρα του, την πρώτη γυναίκα της ζωής του, τώρα είχε λειτουργήσει ανασταλτικά για τη δική του σύντροφο. Χρειάστηκαν αρκετοί μήνες θεραπείας για να συμφιλιωθεί με τα στοιχεία που τον καθόρισαν ως άνδρα και να δεθεί πιο πολύ με τη σύντροφό του, αφού στο κάτω-κάτω την είχε επιλέξει ασυνείδητα να μοιάζει κάπως με τη μητέρα του.

Είμαστε οι φαντασιώσεις μας; Τα μη και τα ναι

ΤΑ ΜΗ
  • Όταν ο σύντροφός σας αποκαλύψει μια φαντασίωσή του να μη βιαστείτε να τον κατακρίνετε. Αποδεχτείτε ότι η φαντασίωση ανήκει στη σκέψη του και αφορά και εσάς, αφού τη μοιράζεται μαζί σας.
  • Μια φαντασίωση δεν σημαίνει ότι γίνεται πράξη. Μη βιαστείτε να κατηγορήσετε τον άλλον για μοιχεία.
  • Μη θεωρήσετε ότι επειδή «τη βρίσκει» με κάποια που δεν σας μοιάζει καθόλου, ότι έπαψε να σας αγαπά ή να σας ποθεί.
  • Δεν σημαίνει ότι επειδή μια γυναίκα έχει ερωτικές φαντασιώσεις, είναι λιγότερο καλή και πιστή σύντροφος. Οι γυναίκες συνήθως καταπιέζουν πιο πολύ τις φαντασιώσεις τους.
  • Η ενοχή μπλοκάρει τον ερωτισμό. Μη βιαστείτε να θεωρήσετε τον εαυτό σας «άρρωστο», εφόσον έχετε κανονική ερωτική ζωή. Η συχνότητα αντίστοιχων αναγκών, το είδος και η λειτουργικότητα κάποιου χωρίς αυτές καταδεικνύουν το εάν κάποιος χρειάζεται βοήθεια από ειδικούς της ψυχικής υγείας.

ΤΑ ΝΑΙ
  • Τολμήστε να μοιραστείτε τις φαντασιώσεις σας στο κρεβάτι. Θα έρθετε ψυχικά πιο κοντά με το σύντροφό σας.
  • Η ερωτική διάθεση ανανεώνεται, ιδίως στις μακροχρόνιες σχέσεις, όταν επιτρέπονται τα παιχνίδια του μυαλού.
  • Εάν κρίνετε ότι βασανίζεστε, τολμήστε να απευθυνθείτε σε έναν ειδικό.
  • Οι φαντασιώσεις όπως και η ονειροπόληση κάνει πιο πλούσια και πιο ενδιαφέρουσα την πραγματικότητα.

]]>
<![CDATA[Καλοκαιρινή απιστία: Όταν η εποχή αφήνει γυμνές τις επιθυμίες…  ]]>Mon, 15 Oct 2012 08:46:04 GMThttp://www.familypsychotherapist.gr/alphanuthetarho974piiotanuepsilonsigmaf-sigmachi941sigmaepsiloniotasigmaf/4Picture
Όσοι είναι πιστοί γνωρίζουν την τετριμμένη      πλευρά της αγάπης, μόνον οι άπιστοι μαθαίνουν τις τραγωδίες της.

                  Όσκαρ Ουάιλντ







Μόλις μεγαλώσει η μέρα, ζεστάνει το αεράκι, αφήσουμε στην άκρη τα βαριά και σκυθρωπά ρούχα, τότε ο ψυχισμός μας εισέρχεται σε μια περίοδο που υπόσχεται κάτι καλύτερο. Μια υπόσχεση ανανέωσης, ελάφρυνσης, ευτυχίας, μια υπόσχεση που θα θέλαμε όλοι, ανεξαρτήτως ηλικίας να δούμε να υλοποιείται. Το καλοκαίρι είναι άμεσα συνυφασμένο με την ανεμελιά. Και μπορεί για τα παιδιά αυτό να συνεπάγεται ατέλειωτα παιχνίδια στην άμμο, για τους ενήλικες τα παιχνίδια γίνονται με τις αισθήσεις, τις φαντασιώσεις, τα σώματα. Το σεξ είναι από τις κυρίαρχες επιθυμίες την περίοδο της ανεμελιάς. Είναι το πρώτο που ενεργοποιείται στο φαντασιακό του ανθρώπου, τη στιγμή που θέλει να αφήσει πίσω του τη μιζέρια του χειμώνα και των ατέλειωτων ενήλικων υποχρεώσεων. Είναι η περιοχή της εκτόνωσης, των πολλαπλών ρόλων, της διακινδύνευσης αλλά και της χαράς, της απλότητας, της γύμνιας. Πότε, όμως, είναι καλύτερο το σεξ με αυτή την έννοια; Όταν είναι ενταγμένο μέσα στα πλαίσιο της μακροχρόνιας συμβίωσης, του γάμου και των δεσμεύσεων; Ή όταν για λίγο το σεξ μεταφέρεται στη χώρα των άγνωστων εξερευνήσεων; Η απάντηση δεν είναι μονοσήμαντη. Άλλωστε για κάποιους το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Ακόμα και την περίοδο της βαθιάς κρίσης που βιώνουμε, η απιστία είναι ένα φαινόμενο που δεν εκλείπει. Άλλωστε, η ανάγκη για σωματική εκτόνωση μπορεί να γίνεται αδήριτη σε περιόδους που η πίεση από όλα τα άλλα μπαίνει σαν θηλιά στο λαιμό…

Κρατάς κρυμμένα μυστικά…

Ο Παναγιώτης δεν απάτησε ποτέ τη γυναίκα του. Έκανε, όμως, κάτι που του στοίχισε τη σχέση του, παρόλο που δεν οδηγήθηκαν στο χωρισμό. Κατά τη διάρκεια των διακοπών τους, με ένα φιλικό ζευγάρι ο Παναγιώτης ήρθε πιο κοντά με τη Ράνια, τη φίλη του ζευγαριού. Χάριν αστείου είπε στη γυναίκα του ότι θα ήθελε δηλαδή να κοιμηθεί με τη Ράνια και αυτό του κόστισε πολύ. Διότι μετέφερε τη φαντασίωση στην πραγματική ζωή και μετέτρεψε τη γυναίκα του από φίλη της Ράνιας σε αντίζηλο. Ποτέ ξανά δεν είχαν την ευκαιρία να ξανακάνουν διακοπές μαζί, και έτσι παρόλο που δεν απάτησε, έχασε και τη διέξοδο του να φλερτάρει και να ανανεώνεται, χωρίς κόστος… Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η φαντασίωση δεν είναι πράξη. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει ταξιδέψει με το νου του σε πλείστους πειρασμούς. Αυτό δεν είναι απάτη. Στον ενήλικο κόσμο, μπορεί η φαντασίωση να κυκλοφορεί ελεύθερη, χωρίς απαραίτητα να πρέπει να εκφράζεται ανοιχτά, η απιστία όμως είναι πάντοτε μια πράξη με συνέπειες.  

Με κλειστά τα μάτια

Ο Κώστας το περασμένο καλοκαίρι έμεινε στην Αθήνα. Η οικογένειά του έλειπε από τα τέλη του Ιούνη στο εξοχικό τους, και εκείνος πηγαινοερχόταν. Είναι ένας πολύ σοβαρός και μετρημένος άνθρωπος, πιστός και αφοσιωμένος στην οικογένειά του. Δεν είχε απατήσει ποτέ τη γυναίκα του μέχρι εκείνο το καλοκαίρι, ούτε είχε νιώσει την ανάγκη. Βαριόταν αφόρητα τις νέες γνωριμίες, κυρίως αυτή τη διαδικασία τού να ξανασυστηθείς σε έναν άγνωστο άνθρωπο ή να το παίξεις… γόης για να την κερδίσεις. Ένα βράδυ στα μέσα του περσινού Ιουλίου, ένας φίλος τον πήρε τηλέφωνο για να πιουν ένα ποτό. Παρόλο που ήταν αρκετά κουρασμένος, κατευθύνθηκε προς το σημείο του ραντεβού. Το βράδυ εξελίχτηκε ανέλπιστα καλά. Στο μπαρ συνάντησε όλως τυχαίως μια γυναίκα που ήταν ερωτευμένος πλατωνικά πριν αρκετά χρόνια. Είχε χαρεί πολύ που την είδε και αισθάνθηκε ξανά αυτό το τσίμπημα μέσα του, όταν είδε πόσο όμορφη ήταν, με το μπρούτζινο χρώμα στη γυμνή πλάτη της. Εκείνο το βράδυ έφυγαν μαζί. Όταν τον προσκάλεσε να πιουν ένα ποτό στη βεράντα, δεν είπε όχι. Αισθανόταν υπνωτισμένος. Σαν να του είχε δέσει τα μάτια. Η καυτή ατμόσφαιρα σε συνδυασμό με την άδεια Αθήνα τον έκανε να αισθάνεται ζωντανός, νέος, χωρίς υποχρεώσεις. Πέρασε μαζί της έναν πολύ «δραστήριο» μήνα, όσο κράτησε και το καλοκαίρι. Με το που άρχισαν τα σχολεία, όλοι ξαναμπήκαν στη θέση τους…

Ένα bachelor ναυάγιο

Ο Γιάννης θα παντρευόταν τέλος Σεπτέμβρη. Αμετανόητος εργένης, είχε φτάσει στα 45 για να τολμήσει να το σκεφτεί. Ζούσε με την Αλεξάνδρα 10 χρόνια, αλλά ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα πιστός. Μελετώντας τις τελευταίες του παρασπονδίες, είχε καταλήξει ότι τις περισσότερες τις είχε κάνει από το Μάη έως τον Αύγουστο. Μόλις ζέσταινε ο καιρός, κάτι τον έπιανε και ένιωθε σαν αγρίμι στο κλουβί. Δεν τον ενδιέφερε η σχέση με μια άλλη γυναίκα, αλλά η γυμνή σάρκα. Να αισθάνεται την αλμύρα στα χείλη του μιας άγνωστης γυναίκας που μόλις είχε κατακτήσει. Να νιώθει κυνηγός, δυνατός όταν καθρεφτιζόταν στα μάτια της λείας του. Η Αλεξάνδρα δεν ήταν φυσικά κορόιδο. Διαισθανόταν αυτήν τη συμπεριφορά του Γιάννη και έβαζε νερό στο κρασί της. Μέχρι όμως τη στιγμή του γάμου. Είχε ορκιστεί στον εαυτό της ότι εάν δεν έβαζε μυαλό και τώρα, δεν θα ανέβαινε τα σκαλιά της εκκλησίας. Αποφάσισαν τον Αύγουστο να κάνουν πενθήμερες διακοπές χωριστά, για να γιορτάσει ο καθένας μόνος του το δικό του bachelor. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο Γιάννης δεν κρατήθηκε. Γνώρισε μια 30χρονη σε ένα μπαρ και πέρασαν μαζί τις πέντε μέρες αυτών των διακοπών. Ήταν, όμως, άτυχος. Διότι η 30χρονη ήταν συνάδερφος της κουμπάρας τους, χωρίς ο Γιάννης να το γνωρίζει. Όταν, λοιπόν, η νεαρή γυναίκα επέστρεψε στο γραφείο έδειξε φωτογραφίες από τα καλοκαιρινά κατορθώματά της στην κουμπάρα του Γιάννη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Αλεξάνδρα να μην ανέβει ποτέ τα σκαλιά της εκκλησίας μαζί του.

Στη σκιά

Ο Στέφανος όταν σκέφτεται την καλοκαιρινή απιστία δεν σκέφτεται τις δικές του πράξεις. Έχει καταχωρίσει βαθιά στη μνήμη του ένα περιστατικό που δεν θέλει να το ξεθάβει, γιατί τον πληγώνει και τον θυμώνει. Άλλωστε, δεν το επιβεβαίωσε ποτέ. Πριν από αρκετά χρόνια, πέρασε μια κρίση στη σχέση με τη γυναίκα του και εκείνη πήρε τα παιδιά να πάει διακοπές στη μαμά της. Σε ένα διάστημα δύο μηνών, έχασε την επαφή μαζί της. Ενώ μιλούσε στο τηλέφωνο με τα παιδιά και την πεθερά του, η γυναίκα του ήταν συνεχώς απούσα από το σπίτι. Μετά από καιρό, στο νησί κυκλοφόρησε η φήμη ότι η γυναίκα του εκείνο το καλοκαίρι συναντιόταν συνέχεια με έναν κάτοικο του νησιού, που ήταν ο παιδικός της έρωτας. Επειδή είχε αρχίσει να επαναπροσεγγίζει τη γυναίκα του όταν έφτασαν αυτές οι φήμες στα αυτιά του, δεν θέλησε συνειδητά να τις ψάξει για να μη βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να χωρίσει εξαιτίας του πληγωμένου του εγωισμού. Μερικές φορές είναι προτιμότερο να μη σκαλίζεις ό,τι δεν αντέχεις.

Οι τρεις διαστάσεις του σεξ

Το σεξ ψυχολογικά δεν είναι μια απλή υπόθεση, γι’ αυτό είναι και δύσκολο να κατατάξουμε στο πού εντάσσεται η απιστία. Ο κάθε άνθρωπος απατά τη σύντροφό του για διαφορετικούς λόγους, ανάλογα με την πίεση που υφίσταται, τις ορμές του, τον ναρκισσισμό του και εν γένει τον ψυχισμό του. Πρώτον, η ανάγκη για σεξ προέρχεται από μια βιολογική ανάγκη, όπως η δίψα και η πείνα. Αυτή η ανάγκη ποικίλλει ποσοτικά σε κάθε άνθρωπο. Δεύτερον, συνδέεται με την κοινωνία και τους κανόνες της. Το κάθε περιβάλλον διαμορφώνει και τους άτυπους κανόνες και τα όρια σε σχέση με τη σεξουαλική δραστηριότητα. Αυτό μπορεί να καταπιέσει κάποιον αλλά και να τον κάνει ανερμάτιστο. Τρίτον, καλύπτει βαθιές συναισθηματικές ανάγκες πρώιμες μητρικές και οιδιπόδειες, που χτίζονται τα πρώτα χρόνια της ζωής του ανθρώπου. Σε αυτή την περιοχή μέσα από το ενήλικο σεξ ξαναπαίζονται σκηνές με τη μητέρα και τον πατέρα μας. Το σεξ λοιπόν επηρεάζεται από το κατά πόσο είμαστε συναισθηματικά καλυμμένοι και με ποιον τρόπο, λειτουργικό ή μη μάθαμε να χρησιμοποιούμε και να εκθέτουμε ως ενήλικες το σώμα μας. Αυτή η τριμερής διάσταση είναι το αντίστοιχο του φροϋδικού «εκείνο» – «υπερεγώ» και «εγώ».

Εκρηκτικό μείγμα

Οι πολλές διαστάσεις της ερωτικής μας ζωής σε συνδυασμό με το μεσογειακό, ελληνικό καλοκαίρι δημιουργεί έναν εκρηκτικό συνδυασμό. Διότι το καλοκαίρι για εμάς τους Έλληνες δεν είναι απλά μια εποχή. Είναι ο τρόπος που υπάρχουμε. Που ξορκίζουμε τη μοίρα μας. Που απενοχοποιούμαστε, που φαντασιωνόμαστε, που ξεδιπλώνουμε την ψυχή μας, που χαλαρώνουμε, που ξαναγινόμαστε παιδιά… Πολλά φαινόμενα συνδέονται κυρίως με το καλοκαίρι, όπως είναι η πτώση της παραγωγικότητας. Οι υψηλές θερμοκρασίες, το γυμνό σώμα που εναρμονίζεται πια με τις κοινωνικές επιταγές, αλλά και το ξόρκισμα της κακοδαιμονίας του χειμώνα, της πίεσης, του άγχους και όλων των άλυτων προβλημάτων, σε συνδυασμό με τις μακροχρόνιες συμβατικές πλέον σχέσεις, προσδίδουν στην ανάγκη για πειραματισμούς σχεδόν επιτακτικότητα. Σαν να είναι ο μόνος τρόπος να ρεφάρουμε. Να γυρίσουμε ανάποδα τη μοίρα μας. Το ρόλο μας και την ταυτότητά μας. Με ένα θερινό, «άκακο», παιχνίδι που μόνο χαρά χωρίς κανένα βάρος θα αφήσει στα χείλη. Δεν είναι τυχαίο ότι ο αριθμός των διαζυγίων εκτοξεύεται κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Και επίσης δεν είναι τυχαίο ότι ολοένα και περισσότεροι, ακόμα και εάν δεν τολμούν να το κάνουν πράξη, επιλέγουν πολυπληθείς παρέες για τις διακοπές τους, για να έχουν τη δυνατότητα του φλερτ και της φαντασίωσης, μέσα στο πλαίσιο των κοινών διακοπών με τη γυναίκα τους.


Καλοκαίρι και απιστία

  • Το καλοκαίρι παραπέμπει στον πρωτογονισμό. Δίνει το σήμα στον ανθρώπινο εγκέφαλο λόγω του γυμνού σώματος, των φερομονών, και του ιδρώτα ότι όλα επιτρέπονται.
  • Οι ρυθμοί γίνονται νωχελικοί. Οι ευθύνες μένουν πίσω στην γκρίζα πόλη.
  • Όσο πιο πολύ ασφυκτιά κάποιος στην πραγματικότητα που ζει τόσο μεγαλύτερη ανάγκη έχει για διέξοδο.
  • Η πίστη είναι ένα ηθικό συμβόλαιο που συγκρατεί το ζευγάρι. Αυτό δεν σημαίνει ότι ανανεώνεται η σεξουαλική σχέση.
  • Με την απιστία ο άνθρωπος ψυχολογικά θέλει να καλύψει ένα εσωτερικό κενό. Πάντα υπάρχουν ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Καμιά φορά αυτές ξυπνούν από το λήθαργο και ζητούν εκδίκηση.
  • Βέβαια, είναι και παιδιάστικο να μην μπορούμε να βάλουμε όρια στον εαυτό μας. Να κατανοούμε ότι δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.
  • Το καλοκαίρι δίνει σε όλους τη δυνατότητα να δουν την καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους. Πιο αδύνατοι, μαυρισμένοι, ελκυστικοί, ξεκούραστοι. Και αυτό κάνει κάποιους και πιο τολμηρούς.

Και τώρα τι κάνουμε;

  • Το παράνομο ανεβάζει την αδρεναλίνη. Αλλά η παρανομία «διώκεται», αυτό σημαίνει ότι έχει συνέπειες η πράξη.
  • Εάν έχουμε πάρει προφυλάξεις και δεν μας είδε κανείς, δεν το λέμε ποτέ. Εμείς ξεχνάμε, ο άλλος όχι.
  • Αποκαλύπτουμε τις φαντασιώσεις μας στη σύντροφό μας αλλά όχι με ονοματεπώνυμο. Αφήνουμε να ίπταται η αίσθηση στην ατμόσφαιρα και όχι το πρόσωπο που μας το προκάλεσε.
  • Ας σκεφτούμε ψύχραιμα γιατί απιστήσαμε. Είναι καλό να μη λέμε ψέματα στους εαυτούς μας. Άλλο μια στιγμιαία συνεύρεση και άλλο μια σχέση που δεν προχωρά.
  • Επειδή συνέβη μια φορά και δεν κόστισε τίποτα, δεν σημαίνει ότι θα είμαστε πάντα τυχεροί.
  • Όταν αφήνουμε χώρο στον άλλο, επειδή είμαστε κάπου αλλού προσηλωμένοι, ας σκεφτούμε ότι μπορεί τις ίδιες ανάγκες να έχει και ο/η σύντροφός μας.
  • Εάν δεν είμαστε ικανοποιημένοι με τη σχέση μας, ακόμα και στο σεξουαλικό πεδίο, τότε δεν μας αρκεί μια εποχή του χρόνου.
 








]]>
<![CDATA[ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ: ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΣ ΖΩΗΣ Ή ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΟ ΜΑΞΙΛΑΡΙ;]]>Fri, 14 Sep 2012 16:01:57 GMThttp://www.familypsychotherapist.gr/alphanuthetarho974piiotanuepsilonsigmaf-sigmachi941sigmaepsiloniotasigmaf/3Picture
«Αν μείνεις γυμνή μπροστά στον καθρέφτη τα μεσάνυχτα βλέπεις, βλέπεις τον άνθρωπο να περνά στο βάθος του καθρέφτη, τον άνθρωπο 
μέσα στη μοίρα σου που κυβερνά το κορμί σου…»

Γιώργος Σεφέρης «Φωτιές του Άι-Γιάννη»

                                  ---------------
  


«Θα κάνω τα πάντα για σένα», ακούμε πολύ συχνά να λένε τα χείλη των ερωτευμένων. Και εάν είμαστε και εμείς ερωτευμένοι, τείνουμε να το πιστέψουμε, στηρίζοντας τη ζωή μας σε αυτή την υπόσχεση. Τι σημαίνει όμως για τον καθένα η λέξη «τα πάντα»; Ο κινηματογράφος από τη σκοπιά του προσπαθεί να δώσει μερικές απαντήσεις σ’ αυτό το ερώτημα προβάλλοντας λογιών-λογιών ερωτικές ιστορίες. Ιστορίες μεγάλου έρωτα, αυταπάρνησης και αυτοθυσίας, αλλά και εγκατάλειψης, προδοσίας, ιστορίες πάθους που φτάνουν μέχρι και στο έγκλημα. Ποιος δεν θυμάται τον κακομαθημένο έρωτα της Σκάρλετ Ο’ Χάρα στο «Όσα παίρνει ο άνεμος» για τον Ρετ Μπάτλερ; Ή τη συγκλονιστική Μέριλ Στριπ στο «Πέρα από την Αφρική» που στο πρόσωπο του Ρόμπερτ Ρέντφορντ βρήκε τον συνοδοιπόρο, τον άντρα που έδωσε «για πάντα» την ψυχή του στη γυναίκα που αγάπησε. Όμως, δυστυχώς υπάρχουν και οι έρωτες σαν της Γκλεν Κλόουζ στην «Ολέθρια Σχέση», όπου η εγκατάλειψη από τον παντρεμένο Μάικλ Ντάγκλας την οδήγησε στην τρέλα και στο έγκλημα. Σ’ αυτή την περίπτωση η υπόσχεση «θα κάνω τα πάντα» μάλλον ως απειλή εκλαμβάνεται…

Η ζωγραφική βρίθει ανάλογων περιπτώσεων. Ο Πικάσο έκανε τα πάντα για τη γυναίκα που αγαπούσε μέχρι να βρει την επόμενη. Η καριέρα του Πόλοκ, ενός από τους σπουδαιότερους ζωγράφους της μοντέρνας τέχνης, σημειώνει τη σημαντικότερη καλλιτεχνική του πορεία τη στιγμή που ερωτεύεται τη Λι Κράισνερ, επίσης ζωγράφο. Μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν όχι μόνο η σύντροφος και μούσα του αλλά κυρίως ο άνθρωπος που διαχειριζόταν την καριέρα του με μεγάλη επιτυχία.

Μάνα, πατέρας, αδερφός, ατζέντης, σύμβουλος είναι κάποιοι από τους επιπλέον ρόλους που παίζουμε μπαίνοντας στο ερωτικό παιχνίδι. Οι ταυτότητές μας είναι όσες και οι ανάγκες μας που μας ωθούν να αναζητήσουμε στο σύντροφο που επιλέγουμε ένα συναισθηματικό, ψυχικό ή επαγγελματικό και οικονομικό στήριγμα, με μια κρυφή ελπίδα: Να μας προσφέρει τα πάντα.

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι  

Σήμερα πιο πολύ από ποτέ συναντάται το φαινόμενο αμφότεροι, άντρες-γυναίκες, να μην αναζητούν πια μια σχέση ζωής, να μην επενδύουν σ’ έναν άνθρωπο με προοπτική χρόνου αλλά να ζουν το σήμερα, κατά κύριο λόγο μόνοι, και με διαλείμματα, εναλλάσσοντας κατά περιόδους ερωτικούς συντρόφους. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν πάντα έτοιμες δικαιολογίες για τη μοναχική ζωή τους: «δεν έχω χρόνο, εργάζομαι πολύ σκληρά…», ή «τι να τον κάνεις για πάντα, μόνο για ένα βράδυ είναι καλός… ».

Η Λ.Θ. επισκέφθηκε έναν ψυχοθεραπευτή κοντά στα 35 της χρόνια, σε μια περίοδο που τα επαγγελματικά της σχέδια φάνταζαν δυσοίωνα. Ήταν μια περίοδος έντονου άγχους, και μειωμένων χρηματικών απολαβών. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Ο θεραπευτής έστρεψε σύντομα τη ματιά του στην προσωπική της ζωή, η οποία ήταν αρκετά άστατη, καθώς σχετιζόταν με την επαγγελματική. Η ίδια, όμως, δεν κατανοούσε τη σύνδεση αυτών των δύο πλευρών της ζωής της, αντιθέτως υπερηφανευόταν ότι σε αυτό τον τομέα τα είχε καταφέρει καλά - «Α, γιατρέ, εδώ τα έχω ρυθμίσει», συνήθιζε να λέει. Αυτό σήμαινε ότι αποσυρόταν συνειδητά από οποιαδήποτε σχέση υπερβολικής οικειότητας και συναισθηματικής επένδυσης. Ήταν μια καθαρά αμυντική στάση. Κάθε φορά που γνώριζε έναν άνδρα, το ενδιαφέρον της στρεφόταν στη σεξουαλική απόλαυση που θα της πρόσφερε, και τον κρατούσε στη ζωή της μόνο όσο κρατούσε και το φλερτ τους, όσο την ανέβαζε και την έκανε να αισθάνεται «καινούρια». «Το διεκδικητικό βλέμμα ενός άνδρα που μόλις γνωρίζω είναι αντάξιο της αγοράς των πιο πανάκριβων παπουτσιών» ήταν το άλλοθι που χρησιμοποιούσε για την καταναλωτική της μανία τον καιρό που το βλέμμα των αντρών δεν σταματούσε πάνω της. Και τι γινόταν όταν αυτή η σχέση διαρκούσε λίγο καιρό παραπάνω; «Αισθάνομαι ξενερωμένη, σαν να τρώω ξαναζεσταμένο φαγητό. Χορταίνω το σεξ και έπειτα αρχίζω να τον βαριέμαι, τι να μου πει παραπάνω. Εξάλλου η συμβίωση δεν μ’ αφορά, οπότε τι προοπτικές έχουμε μεταξύ μας» ήταν τα λόγια που επαναλαμβάνονταν πανομοιότυπα. Έδειχνε τουλάχιστον σίγουρη για τις απόψεις της και συμφιλιωμένη με τη μοναξιά της. Η θεραπεία της διήρκεσε πολλά χρόνια, αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Λ. να γλυκάνει ως άνθρωπος, να εγκαταλείψει την οχυρωμένη της άμυνα. Αποδέχθηκε τους φόβους της και την επιθετικότητα με την οποία ανατράφηκε. Είχε μεγαλώσει μόνο με τον πατέρα της και τον άκουγε πολύ συχνά να μιλάει στους φίλους του με ωμότητα για τις γυναίκες. Έτσι ασυνείδητα πίστευε ότι η συμβιωτική σχέση είναι προβληματική, αλλοιώνει τη γοητεία των ανθρώπων. Όμως η Λ. δεν άλλαξε ριζικά ως προς αυτό. Δεν ήταν, άλλωστε, το αίτημά της τέτοιο. Κέρδισε, όμως, σοφία και ωριμότητα από την αποτίμηση του παρελθόντος της, έγινε πιο γενναιόδωρη σ’ όλες τις κοινωνικές και επαγγελματικές συναλλαγές της, αλλά συνέχισε να ζει μόνη της. Για μερικά χρόνια ακόμα θα παρέμενε αντικείμενο θαυμασμού για πολλούς άνδρες - ήταν μια πολύ εμφανίσιμη γυναίκα. Για τα υπόλοιπα, θα υπάρχουν πάντα τα καταστήματα υποδημάτων…


Δάσκαλε που δίδασκες…

Είναι πολύ συχνό σε επαγγέλματα που απαιτούν μεγάλη αφοσίωση και υπερβολική υπευθυνότητα οι άνθρωποι να αναζητούν ομοίους τους για να συνάπτουν σχέσεις, με γνώμονα όχι τόσο την ομορφιά ή το κοινωνικό status όσο τη γνώση. Αυτή είναι η περίπτωση της Γ.Μ.

Η Γ.Μ. είναι ένα κορίτσι που θα ήθελε κάθε γονιός να έχει. Επιμελής, σοβαρή και υπερβολικά οργανωτική. Πέρασε στο Πολυτεχνείο της Αθήνας και η φοιτητική της πορεία διαγραφόταν λαμπρή. Οι γονείς της όμως ανησυχούσαν διότι εκείνη ενδιαφερόταν τόσο πολύ για την έρευνα και τις σπουδές της ώστε ο έρωτας την απασχολούσε μόνο σε θεωρητικό επίπεδο. Κάποια στιγμή και ενώ η ίδια πλησίαζε τα τριάντα και ήταν υποψήφια διδάκτορας η μητέρα της αναζήτησε τη συμβουλή ενός ειδικού. Ο συμβουλευτικός ψυχολόγος, όμως, ζήτησε να δει και την κόρη της. Μετά από πέντε συνεδρίες η Γ.Μ. του είπε ότι όντως την ενδιαφέρει πολύ η επιστήμη της, αλλά δεν είναι αλήθεια ότι δεν την ενδιαφέρουν οι άντρες. «Οι γονείς σου όμως ανησυχούν γιατί δεν ξέρουν τίποτα για την προσωπική σου ζωή. Το θεωρείς φυσιολογικό αυτό;», τη ρώτησε. Η απάντηση που έλαβε από τη νεαρή γυναίκα ήταν αποστομωτική. Του αποκάλυψε ότι μετράει ήδη πέντε χρόνια σχέσης με τον επιβλέποντα καθηγητή του διδακτορικού της και ότι απλώς της ήταν πολύ δύσκολο να το πει στους γονείς της. Ήταν σίγουρη ότι θα το παρεξηγούσαν.

Είναι γεγονός ότι πολλοί θα έσπευδαν να κατηγορήσουν τον καθηγητή ότι χρησιμοποίησε τη γοητεία της έδρας για να κατακτήσει τη νεαρή φοιτήτρια. Αν όμως ξεφύγουμε από την ηθικίστικη αντίδραση της κοινωνίας -η οποία πολύ συχνά παρερμηνεύει τις διαστάσεις των πραγμάτων- τότε θα καταλάβουμε ότι τα κοινά ενδιαφέροντα μπορεί να είναι σημείο επαφής για τους ανθρώπους και ότι για κάποιους η ερωτική ανάγκη είναι ταυτισμένη με τη γνώση, την εξουσία, το κύρος, τη θέση, ή την προσωπική εξέλιξη. Και στην περίπτωση της Γ., που είναι παντρεμένη σήμερα με τον καθηγητή της, η αναζήτηση της επιστήμης και το βέλος του έρωτα απλώς συνέπεσαν.

Το υποκατάστατο

Ο Κ. είναι ένας άνδρας γύρω στα 30. Η μητέρα του πέθανε στη γέννα και ο ίδιος μεγάλωσε με τον πατέρα και τη γιαγιά του. Στην εφηβεία του υπήρξε ανήλικος παραβατικός (μικροκλοπές, καταστροφή δημόσιας περιουσίας και συνελήφθη με μικροποσότητες χασίς) και πρόσφερε για κάποιο διάστημα κοινωνική εργασία στο πλαίσιο της ομαλής επανένταξής του στην κοινωνία. Πέρασε μεγάλες περιόδους  μοναξιάς στη ζωή του. Ωστόσο, σήμερα είναι ασφαλιστής στο επάγγελμα, εργάζεται πολύ, κερδίζει ένα ικανοποιητικό εισόδημα που του δίνει τη δυνατότητα να συντηρεί τον εαυτό του και τη γυναίκα με την οποία συζεί. Η συμβία του είναι 45 ετών, και έχει ένα παιδί περίπου στα 15 από άλλο γάμο. Ζουν όλοι μαζί. Μαθαίνουμε για τον Κ. από δικές της πληροφορίες. Κάποια στιγμή επισκέφθηκε έναν ψυχοθεραπευτή επειδή αισθανόταν ότι παραμελούσε το παιδί της. «Αισθάνομαι ότι έχω δύο παιδιά» είπε κάποτε, «και ειλικρινά δεν ξέρω ποιο με έχει πιο πολύ ανάγκη. Θέλω, όμως, να είμαι δίπλα στο σύντροφό μου, διότι ξέρω πόσο του έχει λείψει η μάνα».

Ο Κ. συντηρούσε τη σύντροφό του και το παιδί της και ήταν απόλυτα συνεπής ως προς αυτό. Ήταν όμως τόσο εμφανείς οι ανάγκες του για τρυφερότητα, για αγάπη, για προστασία, ανάγκες που θα έπρεπε να έχουν καλυφθεί από μια μητέρα και όχι από μια ερωτευμένη γυναίκα. Ενώ υπήρχαν στιγμές που ήταν σκληρός και απότομος -ήταν από μικρός στους δρόμους- την ίδια στιγμή γινόταν αδύναμος και αναζητούσε απελπισμένα θαλπωρή, ζεστασιά, ασφάλεια, στην ουσία τη μητρική αγκαλιά που τόσο στερήθηκε. Η συγκεκριμένη σχέση δεν ευοδώθηκε, εκείνη κουράστηκε, είχε ένα παιδί άλλωστε να φροντίσει. Τώρα είναι μόνος αλλά πάλι ασυνείδητα με έναν παρόμοιο τύπο γυναίκας θα εμπλακεί, με ανάλογα αποτελέσματα. Η συμβιωτική σχέση μοιάζει πολύ με την πρώτη σχέση της ζωής μας, τη σχέση με τη μητέρα μας. Αν οι ελλείψεις αυτής της πρώτης σχέσης είναι σημαντικές τότε και οι ανάγκες που καλείται να καλύψει ένας σύντροφος είναι μεγάλες και δύσκολα αντιμετωπίζονται. Αν ο Κ. δεν συνειδητοποιήσει πόσο του έλειψε η μητέρα του και δεν το αντιμετωπίσει υπεύθυνα, τότε όλες οι ερωτικές του σχέσεις θα συνάπτονται με αυτό το αίτημα, δοκιμάζοντας τις αντοχές της νέας του συντρόφου.

Οι παραπάνω περιπτώσεις δεν είναι ακραίες, ακόμα και αν φαίνονται τέτοιες. Αντιθέτως, είναι καθημερινές και συνηθισμένες. Σε όλες τις ερωτικές σχέσεις το αίτημα του εμπλεκόμενου δεν είναι μονοσήμαντο. Είναι πλείστες οι περιπτώσεις που μαζί με τον έρωτα αναζητάμε την κάλυψη των μεγάλων συναισθηματικών μας κενών: έναν σύμβουλο για την καριέρα μας, μια «γκουβερνάντα»-σύντροφο, ή την οικονομική ασφάλεια που μας λείπει. Όλα είναι θεμιτά, εξάλλου είναι παλιό το απόφθεγμα ότι «στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται». Αρκεί ο έρωτας, με όλες τις διακυμάνσεις του, να παραμένει έρωτας και να μη μετατρέπεται σε πόλεμο. 


]]>
<![CDATA[Ζήλια, η πιο στενή μας φίλη]]>Fri, 14 Sep 2012 15:50:01 GMThttp://www.familypsychotherapist.gr/alphanuthetarho974piiotanuepsilonsigmaf-sigmachi941sigmaepsiloniotasigmaf/2Picture
Κοιτάς απέναντι μια όμορφη γυναίκα να περνάει το δρόμο. Είναι καλά ντυμένη με κομψά και ακριβά ρούχα, έχει όμορφα στιλπνά μαλλιά και περπατά αγέρωχα. Νιώθεις ένα τσίμπημα στην καρδιά σου που συνοδεύεται από ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μια τη θαυμάζεις που συγκεντρώνει τόσα καλά στοιχεία στην εμφάνισή της, από την άλλη η γυναικεία σου φύση που είναι συνυφασμένη με την κριτική στάση και την αυτό-υποτίμηση σε ξεπερνά. Νιώθεις το σπόρο της ζήλιας να σε διαπερνά και ψάχνεις να βρεις αμέσως στοιχεία ισορροπίας. «Θα είναι χαζή» σκέφτεσαι αμέσως ή «μάλλον, δεν θα έχει τίποτα άξιο λόγου να επιδείξει στη ζωή της, πέρα από την εμφάνιση». Η εικόνα αυτή συνοδευόμενη από αντίστοιχες σκέψεις μάς επισκέπτεται καθημερινά όλους. Η ζήλια απέναντι σε κάτι που έχουμε ή σε κάτι που δεν έχουμε είναι ένα κοινό ανθρώπινο συναίσθημα. Όλοι ζηλεύουμε όπως όλοι αναπνέουμε –το έχουν δείξει και σχετικές έρευνες στη Γαλλία και την Ιταλία.  Ο Σαίξπηρ, που μελέτησε όλες τις ανθρώπινες αδυναμίες και τις απέδωσε περίφημα στα θεατρικά του έργα, παρομοίασε τη ζήλια στον «Οθέλλο», σαν ένα τέρας με πράσινα μάτια. Ένα τέρας στο οποίο μεταμορφώνονται ακόμα και οι πιο καλοκάγαθοι άνθρωποι όταν δεν μπορούν να αποφύγουν τη ζήλια.  Αυτό που διαφέρει όμως από ύπαρξη σε ύπαρξη είναι ο βαθμός αυτού του αισθήματος και ο τρόπος διαχείρισής του.

 

Πώς δημιουργείται

Γιατί άραγε να είναι η ζήλια σύμφυτη με την ανθρώπινη ύπαρξη όπως η ανάγκη για τροφή και η επιθετικότητα; Διότι από την πρώτη στιγμή που γεννιέται κάποιος, επιδιώκει να αγαπηθεί και να κατακτήσει εκείνο που επιθυμεί -η μητέρα του πρωτίστως, αργότερα ο πατέρας, ή τα αδέρφια και οι συγγενείς. Από την πρώτη στιγμή –προτού καλά καλά συνειδητοποιήσει αρκετά πράγματα για τον εαυτό του- αντιλαμβάνεται ότι είναι καταδικασμένος να μοιράζεται. Μοιράζεται την αγάπη της μαμάς με τον μπαμπά ή τα άλλα αδέρφια, την αγάπη της δασκάλας με τους υπόλοιπους συμμαθητές, την αγάπη των φίλων με άλλους το ίδιο καλούς φίλους. Πώς όμως μαθαίνει κάποιος να εκτίθεται απέναντι στη «μοιρασιά» και να αντέχει; Αυτό το μάθημα είναι καταδικασμένος να το παίρνει εφ’ όρου ζωής αλλά τις βάσεις θα τις θέσει η οικογένειά του με την κατανόηση και την ευαισθησία που θα δείξει σε τέτοιας φύσης προβλήματα. Η ζήλια όμως έχει πολλά πρόσωπα. Ας δούμε μερικά…

Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα

Η Ζωή είχε πάρα πολλά χρόνια να συνάψει σχέση. Παλιότερα είχε έναν μακροχρόνιο δεσμό και από τη στιγμή της διάλυσής του αποφάσισε να απολαύσει τις χαρές της εργένικης ζωής. Μέχρι που γνώρισε τον Πάνο, έναν γοητευτικό 40άρη ο οποίος έκανε τα πάντα για να την κερδίσει. Παρά τις αρχικές της αναστολές και αρνήσεις τελικά υπέκυψε στο φλερτ του που μετατράπηκε πολύ γρήγορα σε φλογερό έρωτα. Στην αρχή η Ζωή φαινόταν ότι είχε το πάνω χέρι στη σχέση διότι είχε διατηρήσει το χιούμορ και την ψυχραιμία της, μόλις αισθάνθηκε ερωτευμένη και «παραδομένη» στα χέρια του οι ισορροπίες άλλαξαν. Έγινε πιο παρατηρητική με τις κινήσεις του και πιο καχύποπτη. Εξέφραζε ανοιχτά την ανασφάλειά της για το χώρο της εργασίας του που είναι γεμάτος ωραίες γυναίκες. Όταν καθυστερούσε να επιστρέψει σπίτι έβαζε πάντα με το νου της ότι κάτι πονηρό συμβαίνει. Ο Πάνος δεν την αναγνώριζε. Πολύ συχνά της παραπονούνταν ότι τον καταπιέζει τη στιγμή που δεν της είχε δώσει κανένα δικαίωμα να τον ελέγχει με αυτό τον τρόπο. Άλλωστε, της υπενθύμιζε συχνά ότι εκείνος ήταν που διεκδίκησε ένθερμα τούτη τη σχέση. Λογικά η Ζωή τα κατανοούσε όλα αυτά και πολύ συχνά μάλωνε τον εαυτό της για την γκρίνια της. Όταν όμως προέκυπτε κάτι που το θεωρούσε ύποπτο, έχανε τον έλεγχο. Ο Πάνος έκανε υπομονή και έδειχνε κατανόηση απέναντι στην αδικαιολόγητη ζήλια της θέλοντας να της αποδείξει ότι δεν έχει τίποτα να φοβάται, ότι τίποτα δεν την απειλεί. Μετά όμως από κάποιους μήνες κουράστηκε να απολογείται για γεγονότα τελείως αθώα και έψαξε τον τρόπο να αποδεσμευτεί σιγά σιγά από αυτήν τη σχέση.

Η ζήλια γεννιέται και αναπτύσσεται καλά στο περιβάλλον της ερωτικής σχέσης. Όταν ερωτεύεσαι έναν άνθρωπο επιθυμείς να τον κατακτήσεις, να τον κατοχυρώσεις και να τον ελέγξεις. Έτσι, λίγο-λίγο πέφτουμε με τα μούτρα πάνω στο ερωτικό μας αντικείμενο, αφήνοντας πολύ συχνά τον πολιτισμό μας στο χαλάκι της εξώπορτας. Όλες οι γενικές θεωρίες, όλες οι λογικές σκέψεις ακόμα και οι πρώτες πρωινές συζητήσεις μεταξύ εραστών της μιας βραδιάς καταλύονται όταν εισέλθει στον κόσμο μας ο ένας και μοναδικός (κάθε φορά) σύντροφος, αυτός που θα μας κάνει βασίλισσες ακόμα και σε νοικιασμένο βασίλειο. Όταν, λοιπόν, κάνει την εμφάνισή του αυτός ο πολυπόθητος άντρας των ονείρων μας τότε αρχίζουμε με τη «συμμορία των φιλενάδων μας» να καταστρώνουμε σχέδια κατάκτησής του. Μόλις ο καιρός περάσει και τον αισθανθούμε δικό μας άνθρωπο (αφού τον έχουν ήδη γνωρίσει οι γονείς), τότε η έρχεται στην επιφάνεια αληθινή μας πλευρά.

«Απόψε, άργησε λίγο περισσότερο από ό,τι συνήθως», «πολύ τον κοιτάει αυτή η τάχα μου κολλητή του, σίγουρα κάτι θα έχει γίνει μαζί της στο παρελθόν» ή «χαίρομαι που είναι κοινωνικός αλλά πολλές γνωριμίες έχει και το κινητό του είναι γεμάτο γυναικεία ονόματα» και άλλα τέτοια χαριτωμένα ταλανίζουν συχνά-πυκνά το μυαλό μας χωρίς να μας αφήνουν να χαρούμε ανεπηρέαστες τη σχέση. Η ζήλια εκφράζεται με πολλούς τρόπους. Κάποιες από εμάς την εκφράζουμε είτε συζητώντας είτε ουρλιάζοντας, κάποιες όμως την καταπίνουμε χωρίς αυτό να σημαίνει ότι την ελέγχουμε ή την αποφεύγουμε. Το ιδανικό είναι να μπορέσει ο/η ζηλιάρης/α να καταλάβει εάν το αίσθημα αυτό προκαλείται δικαίως από τον άλλο ή είναι αποκύημα της φαντασίας του. Εάν καταφέρει να κάνει αυτό το διαχωρισμό και να τον φέρνει στην επιφάνεια της λογικής του κάθε φορά που αντιμετωπίζει μια κρίση ζήλιας, θα μπορέσει να μετριάσει την έντασή της και να έρθει πιο κοντά με το/η σύντροφο γιατί θα συνειδητοποιήσει ότι ουσιαστικά δεν απειλείται από την ύπαρξη κάποιου τρίτου ανθρώπου. Και το πιο ιδανικό είναι να κατορθώσει να τη γαλουχήσει και να τη μετατρέψει σε κινητήριο δύναμη της γοητείας και του ενδιαφέροντος, στοιχείο που δυναμώνει τις σχέσεις και δεν τις διαλύει.

Αι δύο αδερφαί

Η ζήλια δεν είναι μόνο προϊόν μιας ετερόφυλης ερωτικής σχέσης αλλά πολλές φορές ανακινείται εξαιτίας της στενής σχέσης των αδερφών του ίδιου φύλου. Χαρακτηριστική η περίπτωση της Μαριέττας, η οποία στην ηλικία των 35 χρόνων αντιμετωπίζει προβλήματα και με τις ερωτικές της σχέσεις, αλλά και με την αδερφή της. Η Σίσσυ, μικρότερη από τη Μαριέττα κατά 5 έτη, δυσκολεύει τη ζωή της αδερφής της σε μεγάλο βαθμό. Εκτός του γεγονότος ότι της ασκεί συνεχή κριτική για την ανωριμότητα που τη διέπει παρά την ηλικία της, προσπαθεί να της υποδείξει τις καταδικασμένες ερωτικές της επιλογές με λάθος τρόπο. Κάθε φορά που η Μαριέττα γνωρίζει έναν καινούριο σύντροφο, η Σίσσυ καταβάλλει κάθε προσπάθεια να τον σαγηνεύσει τεχνηέντως. Και αφού το καταφέρει της λέει ότι το έκανε για να της αποδείξει πόσο σκάρτος ήταν και αυτός και ότι αργά ή γρήγορα θα την πλήγωνε. Αυτή η αδερφική σχέση δομήθηκε πάνω στον ανταγωνισμό και τη ζήλια με αποτέλεσμα η καθεμία από αυτές τις γυναίκες να δρα ανάλογα με τις κινήσεις της άλλης. Βάφει η μία τα μαλλιά της, τα βάφει ή τα κόβει η άλλη, πάει η μία γυμναστήριο, ξεκινά η άλλη χορό, παίζει η μία με νέο γκόμενο κάνει ό,τι είναι δυνατόν η άλλη για να του αποσπάσει την προσοχή ή να τον μειώσει. Μπορεί να ακούγεται ακραίο, αλλά οι αδερφές πάντα –άλλες λιγότερο άλλες περισσότερο- διεκδικούσαν ισότιμα την αγάπη του μπαμπά τους. Κάποια από τις δύο είχε την τιμή να είναι η αγαπημένη του ή να θεωρείται η πιο όμορφη και αυτό διαιωνίζεται στην ενήλικη ζωή τους.

Ουδέν κακόν…

Η ζήλια μπορεί να είναι ένα στοιχείο που δυσκολεύει τις ζωές των ανθρώπων, πολλές φορές όμως γίνεται θετικό στοιχείο εξέλιξης και βελτίωσης του ανθρώπου. Όταν ένας άνθρωπος ζηλεύει, σημαίνει ότι επιθυμεί, ανησυχεί και βρίσκεται σε εγρήγορση απέναντι στα στοιχεία της εξωτερικής του πραγματικότητας. Στρέφει το βλέμμα του στους συνανθρώπους του παρατηρώντας τους, και αυτό πολλές φορές βοηθά στη βελτίωση της ήδη υπάρχουσας προσωπικότητας.

Η Χριστίνα μεγάλωσε σε ένα σπίτι με πολλά αδέρφια. Ήταν το τελευταίο παιδί και οι γονείς της έχοντας ήδη αναθρέψει άλλα 4 παιδιά, είχαν κουραστεί να ασχολούνται μαζί της. Γι’ αυτό πολλές φορές την παρέπεμπαν στα αδέρφια της. Όταν δεν γνώριζε κάτι ή όταν έψαχνε λύσεις απέναντι σε ζητήματα του σχολείου ή σε θέματα συμπεριφοράς την παρέπεμπαν στις μεγάλες της αδερφές. Την έντυναν με τα ρούχα των αδερφών της και της έδιναν το γραφείο και το κρεβάτι των κοριτσιών που είχαν ήδη μεγαλώσει. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Χριστίνα να ζηλεύει πάντα τις αδερφές της για την προσοχή που τους είχαν δείξει οι γονείς τους και εκείνη τη στερήθηκε. Από την άλλη, όμως, έμαθε να βελτιώνεται μέσα από την παρατήρηση. Ενεργοποιημένη από το ενδιαφέρον της για τον άλλο –τις αδερφές της σε πρώτη φάση- και τη ζήλια που δεν ήθελε ποτέ να φανεί ότι ένιωθε, έμαθε να κερδίζει την αγάπη των άλλων με το σπαθί της. Έβαζε από μικρή στόχους και αυτό τη βοηθούσε να μένει συγκεντρωμένη σε ένα όραμα και να το φέρει εις πέρας καλύτερα από ό,τι θα μπορούσαν οι άλλοι. Η ανασφάλειά της την όπλισε με κινητοποίηση και αυτό την έκανε καλή μαθήτρια, γυμνασμένη με ωραίο σώμα και διακρίσεις στη εφηβεία και κατόπιν πολύ καλή στη δουλειά της με πολλά ενδιαφέροντα και αναζητήσεις. Η περηφάνια της δεν της επέτρεψε ποτέ να μεμψιμοιρήσει, αντίθετα όμως η ζήλια της έκανε καλό. Αντιλήφθηκε ότι σε αυτή τη ζωή τίποτα δεν σου χαρίζεται οπότε από νωρίς ανακάλυψε και ενεργοποίησε όλες τις δυνάμεις της για να βελτιώσει τις ήδη υπάρχουσες ικανότητές της. Και αυτό της βγήκε σε καλό. Διότι μέσα από την προσπάθεια και την αγάπη των άλλων εκτίμησε και αυτή καλύτερα τον εαυτό της. 

Η ζήλια λοιπόν είναι ένα στοιχείο της προσωπικότητας χωρίς θετικό ή αρνητικό πρόσημο. Ένας ζηλιάρης άνθρωπος δεν σημαίνει αυτόματα ότι θα δυστυχήσει έναντι κάποιου άλλου. Άλλωστε, όπως ήδη αναφέρθηκε, όλοι ζηλεύουμε λίγο ή πολύ. Το ζήτημα που κάνει τη διαφορά είναι εάν το αίσθημα της ζήλιας σχετίζεται με την πραγματικότητα και με έναν πραγματικό αντίπαλο ή είναι αποκύημα της φαντασίας μας, μιας φαντασίας, όμως, που δομήθηκε και αυτή με κάποιον τρόπο. Το άλλο σημαντικό στοιχείο είναι η ποσότητα. Όπως το άγχος και άλλα θέματα που ταλανίζουν την προσωπικότητά μας, έτσι και η ζήλια μέχρι ένα σημείο βοηθά την εξέλιξή της ενώ όταν καθίσταται υπερβολική, τότε γίνεται ανεξέλεγκτη και καταλύει κάθε θετική προσπάθεια.
 

Πισώπλατα μαχαιρώματα

Υπάρχει μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στη ζήλια και το φθόνο. Η ζήλια είναι εγγενές στοιχείο της προσωπικότητας ενός ανθρώπου και εμπίπτει στη φυσιολογική του εξέλιξη. Ο φθόνος όμως είναι ένα παθολογικό κομμάτι, προϊόν μιας στρέβλωσης, γι’ αυτό και είναι δυσλειτουργικό. Στη ζήλια οι άνθρωποι επιθυμούν κάτι που δεν έχουν και στρέφονται πολλές φορές προς την κατεύθυνση να το αποκτήσουν. Στο φθόνο όμως ο άνθρωπος που φθονεί επιθυμεί να καταστρέψει αυτόν που έχει κάτι καλύτερο από εκείνον γιατί δεν αντέχει στην ιδέα της σύγκρισης.

 

Διάσημες ταινίες με θέμα τη ζήλια

  • Το παραμύθι με το οποίο μεγάλωσαν γενιές και γενιές, «Η Χιονάτη», στηρίχθηκε πάνω στο φθόνο της μητριάς της απέναντι σε ένα κορίτσι πιο νέο και όμορφο. Όλες οι γυναίκες μεγαλώνουμε, αυτό δεν σημαίνει ότι θα καταστρέψουμε όλες τις νεότερες. Συμβουλή: Πρέπει σε κάθε ηλικία να γευόμαστε τους καρπούς της όσο πιο καλά μπορούμε, και να τολμάμε να κάνουμε πράξη τα όνειρά μας.
  • «Ο γάμος του καλύτερού μου φίλου». Ποια δεν θυμάται την Τζούλια Ρόμπερτς να προσπαθεί να καταστρέψει το γάμο του φίλου της επειδή συνειδητοποίησε ότι είναι ερωτευμένη μαζί του; Συμβουλή: Πάντα το ξένο είναι πιο γλυκό, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι μας ταιριάζει κιόλας.
  • «Μάτια ερμητικά κλειστά». Ωδή στη ζήλια που προκύπτει από τις σεξουαλικές φαντασιώσεις. Δημιουργήθηκε προφανώς τέτοια ένταση που οδήγησε δις στο χωρισμό το ζεύγος Κρουζ-Κίντμαν. Και στην ταινία και στη ζωή. Συμβουλή: Πριν αρχίσετε να του μιλάτε για το στόλο που θέλετε να παρελάσει στο κορμί σας, κάντε του ένα τεστ εάν το αντέχει ο άνθρωπος. Άλλο η φαντασίωση και άλλο η ζωή. 
  • «Ο καλός γιος». Παλιότερη ταινία με τον Μακόλεϊ Κάλκιν παιδί ακόμη. Συμβουλή: Η ζήλια ανάμεσα στα αδέρφια είναι δεδομένη και εν μέρει και λογική. Καλό είναι προκειμένου να αποφύγετε το ένα από τα δύο παιδιά σας να μετατραπεί στο «σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι», να απέχετε ενεργά από τους συγκρούσεις τους. Με αυτό τον τρόπο δεν θα παίρνετε το μέρος του ενός για να ζηλεύει ο άλλος. Καλή τακτική η φράση: «Βρείτε τα μόνοι σας», αλλά να το εννοείτε.
 

Βιβλίο-οδηγός

Για τη ζήλια που προκύπτει στις ερωτικές σχέσεις σας προτείνουμε το «Ζήλια, η άλλη όψη του έρωτα» του Βίλλυ Παζίνι, εκδόσεις Πατάκη. Είναι ένα πολύ κατανοητό βιβλίο, με ζωντανά παραδείγματα και ψυχαγωγικές ιστορίες. Σε κάποια από αυτές θα δείτε τον εαυτό σας. Καλή ανάγνωση!

 

 

 


]]>
<![CDATA[Ανδρική Κρίση της Μέσης Ηλικίας: Η κρίση είναι ευκαιρία;]]>Fri, 14 Sep 2012 15:42:26 GMThttp://www.familypsychotherapist.gr/alphanuthetarho974piiotanuepsilonsigmaf-sigmachi941sigmaepsiloniotasigmaf/1Υπάρχουν μερικές περίοδοι στη ζωή του ανθρώπου που δεν μοιάζουν με τις άλλες. Περίοδοι κομβικές, που απαιτούν από εμάς ή εμείς απαιτούμε από αυτές μια κάποια διαφορετική αντιμετώπιση, μια πρόσκαιρη παύση ή μια νέα εκκίνηση. Μια αντίστοιχη είναι η εφηβεία, η γυναικεία κλιμακτήριος, και το ορόσημο της κρίσης της μέσης ηλικίας για τον άνδρα.

Τι σημαίνει, όμως, «μέση ηλικία»;

Η μέση ηλικία είναι μια ψυχολογική κατασκευή. Για τους περισσότερους «μέση ηλικία» είναι τα 40 με 50 έτη. Δεν υπάρχει ακριβής καθορισμός τού τι σηματοδοτεί ή πώς εκφράζεται βιολογικά, όπως συμβαίνει με τις γυναίκες στην κλιμακτήριο η οποία ενεργοποιείται με τη διακοπή της έμμηνου ρύσης.

Η μέση ηλικία για τον άνδρα είναι το αντίστοιχο της «ενηλικίωσης», του απολογισμού, της έναρξης της φάσης της ωριμότητας ή της… ανωριμότητας, ανάλογα με το πώς θα το δει και θα το βιώσει ο καθένας. Είναι η εποχή μιας δεύτερης ευκαιρίας. Σε όλα τα επίπεδα. Ή σε εκείνα που επιδέχονται βελτίωση. Κάποια στιγμή o άνδρας θα κάνει μια παύση στη ζωή που ζούσε μέχρι εκείνη τη στιγμή για να δει μέσα του και γύρω του. Άλλες φορές θα τον αναγκάσουν εξωτερικά γεγονότα, όπως είναι μια απόλυση ή ένας χωρισμός, και άλλες φορές η δική του εσωτερική ανάγκη θα είναι καταλυτική. Σε εκείνη την περίοδο τα συναισθήματα σε κατακλύζουν. Όλα του παρελθόντος γίνονται σημαντικά στο παρόν. Μνήμες, εμπειρίες, βιώματα, σχέσεις, οικογένεια, έρωτας, παιδιά, αποτυχίες, επιτυχίες, χρήματα, κατακτήσεις αλλά και απωθημένα, στραπάτσα και ανομολόγητα πάθη αναβιώνουν με μια πρωτόγνωρη συγκίνηση, σαν του εφήβου που χτυπά δυνατά η καρδιά του. Ξαφνικά ο ώριμος κύριος που θεωρούσε μέχρι πρότινος ότι ξέρει πώς να ζει τη ζωή του στέκεται με την αμηχανία του πρωτάρη. Διότι νιώθει έτοιμος να αλλάξει, ίσως για μια τελευταία φορά, τον ρου της προσωπικής του ιστορίας.

«Οι ρίζες»

Η κρίση της μέσης ηλικίας σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με αυτό που ονειρεύτηκες κάποτε για σένα. Σχετίζεται με τον εσωτερικό όρκο που έδωσες τις εφηβικές νύχτες για να μην αλλοτριωθείς, να μην γίνεις σαν τους άλλους. Έναν όρκο που η πραγματική μάχη της ζωής συχνά τον αφήνει φυλαγμένο στις μνήμες των παιδικών δωματίων. Για αυτό η κρίση χτυπά την καρδιά του Εγώ. Σχετίζεται στενά με την υπαρξιακή ανάγκη του καθενός να είναι αυτό που επιθυμεί. Και κανένα ταξίδι προς το μέλλον δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας εάν το παρελθόν δεν είναι συνειδητοποιημένο. «Ο Γιώργος ζούσε σχεδόν από παιδί στο εξωτερικό. Έφυγε με υποτροφία στα 17 του χρόνια στο Λονδίνο, σπούδασε, πήγε στην Αμερική και από τότε ζει στην Αμερική, έχοντας κάνει εκεί και καριέρα και οικογένεια. Κατάγεται από ένα μικρό ορεινό χωριό ενός κυκλαδίτικου νησιού, και είχε ελάχιστες φορές την ευκαιρία να πάει όλα αυτά τα χρόνια να δει τους γονείς του. Εκείνοι φτωχοί κτηνοτρόφοι, ούτε ταξίδεψαν ποτέ στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ούτε μπόρεσαν να καμαρώσουν τον μονάκριβο γιο τους στα έδρανα του Πανεπιστημίου όπου δίδασκε. Μόνο μέσα από μερικές επιστολές καμάρωναν και έδειχναν τις επιτυχίες του Γιώργου σε όλο το νησί. Λίγο από την ταχύτητα της ζωής, λίγο από το στενό κλοιό ενός περιβάλλοντος που πάντα έπνιγε τον ανήσυχο έφηβο, ο Γιώργος έριξε κυριολεκτικά μαύρη πέτρα στο νησί του. Δεν κατόρθωσε να βρίσκεται ούτε στην κηδεία των γονιών του. Η κρίση χτύπησε αυτή την ευαίσθητη χορδή. Ο Γιώργος είχε προδώσει με έναν τρόπο τις ρίζες του. Ξέχασε τους προγόνους του, τους ανθρώπους που με πολύ μεγάλο κόπο τον ανέθρεψαν και τον έκαναν αυτόν που ήταν. Πρόδωσε τον κόπο τους και τον ίδρωτα τους. Αλλά και τον τόπο του. Τα παιδιά του όχι μόνο δεν ήξεραν ελληνικά αλλά δεν γνώριζαν πώς πραγματικά μεγάλωσε ο πατέρας τους. Και ένιωσε ότι σε ένα μεγάλο βαθμό είχε προδώσει τον εαυτό του. Είχε αλλοτριωθεί. Νόμιζε ότι έγινε ένας άλλος όλα αυτά τα χρόνια που ζούσε έξω. Αλλά το νησί του ήταν μέσα του, και οι γονείς του δεν ησύχαζαν στη συνείδησή του, εάν δεν πήγαινε να τους συναντήσει στο μνήμα τους. Τι θα ήξεραν για αυτόν τα παιδιά του, εάν δεν γνώριζαν το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής του». Η κρίση στον Γιώργο ανακίνησε μνήμες πατρογονικές. Οι οποίες σε ένα βαθύτερο επίπεδο σχετίζονταν με το κομμάτι του εαυτού του που είχε προδώσει, εγκαταλείποντας τους γονείς του. Επιπλέον, όταν ένας άνθρωπος πλησιάζει στην ηλικία των 50 ετών, ο θάνατος χτυπά πιο ηχηρά την πόρτα, ακόμα και εάν έχεις μπροστά σου άλλα τόσα χρόνια ζωής. Γίνεσαι γονιός και ξαφνικά ο γονιός σου είσαι εσύ. Πώς λοιπόν αντέχεις να εγκαταλειφθείς; Ιδίως μάλιστα όταν εσύ ο ίδιος έχεις υπάρξει αμελής και αδιάφορος όσον αφορά στην οικογενειακή σου ιστορία. Η κρίση ήταν για εκείνον όντως μια ευκαιρία για μια βουτιά όχι μόνο στα γαλανά νερά του νησιού του αλλά και στα βυθό της εφηβικής του ψυχής που άφησε εκεί. Όπως ευκαιρία ήταν και για τα παιδιά του, που θα γνωρίσουν επιτέλους τις ρίζες τους, τους παππούδες, έστω και εν τη απουσία τους,  ως πολύτιμη περιουσία για τις δικές τους ζωές.

Η αστάθεια ως σταθερότητα

Πολύ συχνά έχουμε συνηθίσει να ταυτίζουμε την κρίση της μέσης ηλικίας με τις ερωτικές σχέσεις. Και όχι άδικα. Οι περισσότεροι άνδρες εξαιτίας της εφηβικής ορμής που τους κατακλύζει νιώθουν έντονα ότι είναι η τελευταία τους ευκαιρία να ρεφάρουν στο παιχνίδι του έρωτα. Όσοι υπήρξαν ιδιαίτερα καταπιεσμένοι, νιώθουν ότι ήρθε η ώρα να σπάσουν τον κλοιό του συντηρητισμού και της σταθερότητας που επιδείκνυαν μέχρι τώρα. Μπορεί η οικονομική κρίση να στένεψε τα περιθώρια σπατάλης, διότι είναι γεγονός ότι οι εξωσυζυγικές σχέσεις χρειάζονται χρήματα, ή να είναι ξεπερασμένα και αισθητικά ακραία τα παραδείγματα αντρών που βάφουν τα μαλλιά τους ή κάνουν bοttox, εντούτοις ο έρωτας δίνει το δικό του άλλοθι στην κρίση της μέσης ηλικίας για να βγουν στην επιφάνεια απωθημένα. «Ο Κυριάκος ήταν παντρεμένος πάνω από 25 χρόνια με την Αρετή. Είχαν ένα καλό γάμο, σταθερό και ήσυχο. Ο Κυριάκος ήταν αυτός που ήταν πάντα προβλέψιμος, σταθερός και μετρημένος. Δεν πειραματιζόταν ποτέ, δεν είχε πάει με άλλη γυναίκα εκτός από τη γυναίκα του. Μέχρι που έφτασε στα 52 του έτη. Εκεί μόλις πέρασε λίγο τα πενήντα, ο Κυριάκος άλλαξε. Δεν επιθυμούσε πια να είναι παντρεμένος, ούτε προβλέψιμος, ούτε ήσυχος. Αισθανόταν ότι πνίγεται, ότι τελειώνει η ζωή του. Ότι δεν θα γνωρίσει ξανά τη χαρά του να ξαπλώνει με νέα σώματα γυναικών δίπλα του. Ο ήσυχος, σχεδόν συνεσταλμένος Κυριάκος μετατράπηκε σε καζάνι που βράζει. Ντύθηκε νεανικότερα, γράφτηκε σε γυμναστήριο, έγινε πιο τολμηρός στο φλερτ, έβγαινε πολύ συχνά τα βράδια με φίλους, χωρίς τη γυναίκα του. Και όπως συνήθως συμβαίνει, όποιος ψάχνει βρίσκει, έτσι και ο Κυριάκος άρχισε να έχει μεγάλη επιτυχία στις γυναίκες. Η επιθυμία του όμως να μη χαλάσει το σπίτι του, παρόλο που κρεμόταν σε μια λεπτή κλωστή, τον έκαναν να συνάπτει σχέσεις μόνο σεξουαλικές, με γυναίκες απολύτως ακατάλληλες για οτιδήποτε άλλο. Ο ρυθμός με τον οποίο τις άλλαζε ήταν ταχύς, και οι περισσότερες ήταν νεαρές φοιτήτριες, αφού είχε αρχίζει να συχνάζει σε μπαρ που μέχρι τότε δεν ήξερε την ύπαρξή τους. Η Αρετή παρόλο που διαπίστωσε την αλλαγή του Κυριάκου, δεν έθεσε ποτέ θέμα πίστης και αφοσίωσης. Αφού επέστρεφε πάντα σπίτι του και ήταν εντάξει στις υποχρεώσεις του, υπέμεινε τις νέες συνήθειές του. Το πιο συγκλονιστικό όμως από όλα ήταν ότι ο Κυριάκος μέσα από αυτή την έκρηξη έγινε καλύτερος άνθρωπος και σίγουρα πιο ενδιαφέρων. Οι σχέσεις με τα κορίτσια του έδωσαν σημαντικό κίνητρο να ξαναγαπήσει τον εαυτό του, να ξαναβρεί το χιούμορ του και τη διάθεση για ζωή. Το σεξ ήταν μόνο η αφορμή για να ξορκίσει τη δική του συστολή και την υπαρξιακή του αγωνία να κερδίσει τη ζωή που δεν έζησε».

Κρίση δημιουργίας

Τον όρο «κρίση της μέσης ηλικίας» τον επινόησε ο Elliott Jacques το 1965. Δεν περιέγραψε, όμως, με τον όρο αυτό που έχουμε σήμερα στο μυαλό μας. Ο Καναδός ψυχαναλυτής προσπάθησε να βρει τη σχέση της μέσης ηλικίας με τη δημιουργική ιδιοφϋια. Σύμφωνα με τη θεωρία του, η κρίση της μέσης ηλικίας είναι μια τόσο επώδυνη κατάσταση ώστε πολλοί σημαντικοί άνθρωποι, καλλιτέχνες ή στοχαστές δεν μπορούν να την ξεπεράσουν και να επιβιώσουν. Συγκέντρωσε λοιπόν τις ζωές πολλών θαυμαστών ανδρών και τους χώρισε σε 3 κατηγορίες. Η πρώτη κατηγορία αφορά σε όσους εκεί γύρω στα 35 με 40 είτε πεθαίνουν κυριολεκτικά ή εξαντλούν όλα τα αποθέματα της δύναμής τους, μην μπορώντας να ξαναδημιουργήσουν κάτι που θα ήταν αντάξιο της ευφυίας τους.
Η δεύτερη κατηγορία αφορά σε εκείνους που αγωνιούν ακόμα για τους στόχους που έχουν θέσει. Η αγωνία εντείνεται με τη συνειδητοποίηση ότι έχει περάσει το ήμισυ της ζωής τους. Και στην τρίτη ανήκουν εκείνοι που υπήρξαν παραγωγικοί και δημιουργικοί, εντούτοις μετά την κρίση της μέσης ηλικίας η αισθητική και το ύφος τους αλλάζει προς το καλύτερο. Γίνονται πιο ολοκληρωμένες προσωπικότητες, πιο ευαίσθητοι, πιο γενναιόδωροι και τα δείγματα γραφής τους είναι πιο πλούσια από ό,τι στο παρελθόν.

Νέα αρχή

Φτάσαμε, λοιπόν, στη δεκαετία του ’70 για να μιλήσουμε για κρίση της μέσης ηλικίας. Πολλοί ψυχολόγοι και κοινωνιολόγοι πιστεύουν ότι η κρίση στους άνδρες είναι πιο συχνή από ό,τι φανταζόμαστε. Ο Daniel Levinson για παράδειγμα πίστευε ότι αυτές οι κρίσεις χαρακτηρίζονται από μια «σκληρή, επίπονη, απομυθοποιητική διαδικασία που απορρέει από την αναπόφευκτη σύγκριση των νεανικών ονείρων και της πραγματικότητας του σήμερα». Άλλωστε για τους περισσότερους, η ζωή κινείται τόσο γρήγορα, που όταν βρουν το χρόνο να κοιτάξουν προς τα πίσω πάντα θα βρουν κάτι που δεν κατάφεραν να υλοποιήσουν. Αρκεί αυτό να μην οδηγήσει σε απελπισία και να πυροδοτήσει νέα ερεθίσματα για δημιουργία. «Ο Πέτρος μέχρι τα 40 του ήταν ένας απλός υπάλληλος τραπέζης. Μπορεί για το στενό του κύκλο να ήταν ένας πολύ ταλαντούχος άνθρωπος, που ζωγράφιζε, έπαιζε μουσική και διεξήγαγε τις πιο ζωντανές συζητήσεις, για τον πολύ κόσμο όμως αυτό ήταν άγνωστο. Μέχρι που λίγο πριν τα γενέθλιά του κοντά στα 42, πήρε την απόφαση με τη βοήθεια και τη συμβολή της γυναίκας του να τα αλλάξει όλα. Εγκατέλειψε την τράπεζα, μπήκε σε ένα στούντιο, ηχογράφησε το πρώτο του cd και έκτοτε πολλοί γνώρισαν τη μαγική πλευρά του δημιουργού που έκρυβε τόσα χρόνια μέσα του».

Απλά κρίση…

  • Τα γενέθλια δεν είναι πια μια ημέρα χαράς.
  • Η ζωή που ζήσατε δεν είχε και πολύ νόημα.
  • Τίποτα δεν θυμίζει το νεανικό σας είδωλο πια στον καθρέφτη.
  • Νιώθετε ότι σας ρούφηξε η ζωή, σας στράγγιξε, σας απομύζησε.
  • Δεν νιώθετε καμία έλξη για τη γυναίκα σας, οι φίλοι σας φαίνονται κουραστικά ίδιοι.
  • Χάσατε το κέφι για να ξεκινήσετε κάτι από την αρχή.
  • Μπορεί να είστε μόνο 40, αλλά νιώθετε πιο μεγάλος και βαρύς.
  • Τώρα δεν μένει χρόνος για αλλαγές.

…ή ευκαιρία;


  • Το κέφι σας για ζωή παραμένει αμείωτο.
  • Η ζωή μπορεί να ήταν σκληρή μαζί σας, αλλά δεν κατάφερε να σας κάμψει.
  • Οι γυναίκες είναι πάντα γοητευτικές, και μια μπύρα με τους φίλους έχει πάντα ένα εφηβικό νόημα.
  • Νιώθετε ότι έχετε ακόμα πέραση. Το βλέπετε στο βλέμμα των φιλενάδων σας.
  • Στο σπίτι η κατάσταση δεν είναι τελματωμένη. Βρίσκετε ακόμα διάθεση για νυχτερινές συζητήσεις στη βεράντα.
  • Συζητάτε με φίλους νέα projects να βάλετε μπρος. Η επιχειρηματικότητα είναι το δυνατό σας χαρτί.
  • Γρατζουνάτε ακόμα την κιθάρα σας ή τραβάτε φωτογραφίες στη φύση.
  • Η ζωή όχι μόνο δεν τελείωσε, τώρα αρχίζει.
  • Δεν μετανιώνετε για τίποτα, αλλά χαίρεστε που σήμερα με αυτές τις εμπειρίες νιώθετε πιο σοφός και πιο τολμηρός.
  • Η ζωή είναι πάντα καλή με την ανδρική φύση. Φαίνεστε αγέραστος.
]]>
<![CDATA[Το «ξένο» είναι πιο γλυκό… ]]>Sat, 19 Feb 2011 20:55:13 GMThttp://www.familypsychotherapist.gr/alphanuthetarho974piiotanuepsilonsigmaf-sigmachi941sigmaepsiloniotasigmaf/post-title-click-and-type-to-editΟ ερωτισμός που αναπτύσσεται ανάμεσα στα φιλικά ζευγάρια Picture
Σε προηγούμενες μορφές διευρυμένων οικογενειών, μέσα στο ίδιο σπίτι συμβίωναν όχι μόνο το ζευγάρι που τεκνοποιούσε, αλλά και οι οικογένειες  του ανδρογύνου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να βρίσκονται καθημερινά όχι μόνο τα πεθερικά, αλλά και οι κουνιάδοι, οι γαμπροί, τα ξαδέρφια και κάθε λογής συγγενών ανατρέποντας τις ισορροπίες των συναισθημάτων. Ο ίδιος ο Freud, σε προσωπικό επίπεδο, διέθετε μια τέτοια διευρυμένη οικογένεια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αναπτύξει σε τέτοιο βαθμό στενή συναισθηματική σχέση με την ανύπαντρη αδερφή της γυναίκας του που ζούσε μαζί τους, που έβαλε σε δεύτερη μοίρα την ίδια του τη γυναίκα.

Οι φίλοι, η νέα οικογένεια

Τα τελευταία 30 χρόνια το ζευγάρι απομακρύνεται από τα πατρογονικά του. Διαμορφώνοντας την οικογένεια στο στενό κύκλο της πυρηνικής, οι συγγενείς έχουν λάβει μια θέση στον πάγκο, ενώ σε πρώτη σειρά έχουν μπει οι φίλοι. Τα μέλη της σημερινής διευρυμένης οικογένειας είναι πλέον οι φίλοι, οι οποίοι με το δικό τους ζευγάρι, ή και μόνοι, μοιράζονται ποιοτικό χρόνο, ταξίδια, γιορτές αλλά και συναισθήματα, μυστικά και προσωπικές συμπάθειες που διαπερνούν τη δυαδικότητα του ζευγαριού. Αυτό είναι φυσιολογικό και μερικές φορές κρίνεται και άκρως λειτουργικό για τις ισορροπίες. Τι συμβαίνει, όμως, όταν η συμπάθεια εξελίσσεται σε σχέση; Σε ποιες περιπτώσεις ο ερωτισμός γίνεται επικίνδυνος για τη βιωσιμότητα της οικογένειας;

Το alter ego

Στην τραγωδία του Ευριπίδη «Ορέστης», ο κεντρικός ήρωας νιώθει βαθιά συνδεδεμένος με τον ξάδερφο και φίλο καρδιακό Πυλάδη, σε τέτοιο βαθμό ώστε πολλοί μελετητές αποδίδουν τα δύο πρόσωπα ως ένα. Πολλοί είναι αυτοί, όχι μόνο άνδρες, που έχουν συμπληρωματικές σχέσεις με τους φίλους τους. Όταν ο ένας συμπληρώνει τον άλλο, αυτό έχει ως αποτέλεσμα και η/ο σύντροφος του ζευγαριού να νιώθει μεγάλη άνεση με τον καρδιακό φίλο. Τι συμβαίνει όμως όταν ο/η σύντροφος σε απογοητεύει και βρίσκεις μεγαλύτερη κατανόηση στον φίλο; «Η Χριστίνα είχε σοβαρά προβλήματα με τον σύντροφό της. Είχε χάσει πολλά χρήματα σε τυχερά παιχνίδια και αισθανόταν ότι αλλοιώνεται ο χαρακτήρας του. Ο Κώστας ήταν παιδικός φίλος του συζύγου, ο οποίος μαζί με την οικογένειά του μοιραζόταν χαρές και λύπες με τη Χριστίνα και τον Τάσο. Όταν η Χριστίνα ανακάλυψε ότι ο Τάσος έχει εξάρτηση από τον τζόγο, στράφηκε στον Κώστα για να την παρηγορήσει αλλά και να μιλήσει ανοιχτά για τα προβλήματα που είχε με τον άνδρα της. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να βρεθούν αρκετά κοντά σε σημείο που επιδίωκαν να βρίσκονται μόνοι τους, αποφεύγοντας και ο ένας και ο άλλος τους συντρόφους τους». Σε στιγμές κρίσεις ένας φίλος μπορεί να λειτουργήσει πυροσβεστικά ή και ως συμβουλάτορας, ιδίως όταν γνωρίζει σε βάθος τη δομή ενός ζευγαριού. Και εκεί μπαίνει άθελά του -ή και ηθελημένα- ανάμεσα στο ζευγάρι. Ακούει παράπονα, παίρνει το μέρος κάποιου –συνήθως της συντρόφου- αισθάνεται ότι μπορεί να προσφέρει περισσότερα, κρίνει τη συμπεριφορά του φίλου εντός και εκτός πλαισίου, διότι πάντα ένας φίλος βρίσκεται πολύ μέσα μεν αλλά και πολύ έξω από τα δυναμικά του ζευγαριού. Αυτό αυξάνει τις πιθανότητες να κερδίζει συμπάθειες από τη γυναίκα του φίλου του, η οποία τον αισθάνεται δικό της άνθρωπο. Της θυμίζει μεν τον σύντροφό της αφού βρίσκονται σε στενή σχέση, αλλά σε βελτιωμένη έκδοση, αφού δεν την απογοητεύει και δεν έχει δοκιμαστεί από την τριβή της συναισθηματικής ρουτίνας που βιώνει ένα μόνιμο ζευγάρι. Εκεί υπάρχει ο κίνδυνος να δημιουργηθούν ερωτικά συναισθήματα μπερδεύοντας τις ισορροπίες, αφού ένας ώμος για παρηγοριά μετατρέπεται σε ιδανικό, κάνοντας τον μέχρι πρότινος στενό φίλο να φαντάζει ως τον άνθρωπο που θα προσφέρει θαλπωρή και φροντίδα.

Ο άνδρας ως αξεσουάρ

«Η Μαρία είχε από τη φοιτητική της ζωή μια κολλητή φίλη, την Άννα. Είχαν περάσει πάνω από 20 χρόνια κοινής φιλικής ζωής και τώρα, παντρεμένες και οι δύο περνούσαν τα Σαββατοκύριακα και τις γιορτές παρέα. Η Μαρία πάντα θαύμαζε και ζήλευε την Άννα για τον τρόπο που διεκδικεί ό,τι θεωρεί καλύτερο για εκείνη. Από τις σπουδές της μέχρι την επιλογή συντρόφου η Άννα δεν ικανοποιούνταν με τίποτα λιγότερο από το τέλειο για εκείνη. Η Μαρία ένιωθε ότι ο Γιάννης, ο σύζυγος της Άννας, συνδύαζε πολλές αρετές, αφού και αγαπούσε τη γυναίκα του και της πρόσφερε μια άνετη ζωή. Χωρίς να το πολυκαταλάβει είχε αρχίσει να επιθυμεί να γίνεται αρεστή στον Γιάννη, να τον φροντίζει ιδιαίτερα κάθε φορά που έρχονταν σπίτι τους και να παίρνει το μέρος του στις συζητήσεις. Ένιωθε παρά τις ενοχές της ότι της άρεσε και ως άνδρας, κάτι που την τάραξε και την έκανε να αναρωτιέται για το εάν πρόκειται για πραγματικό έρωτα». Οι γυναίκες πολλές φορές, όπως ζηλεύουν μια ωραία τσάντα ή ένα ωραίο παλτό επειδή τα φορά μια γυναίκα που θαυμάζουν, έτσι μπορεί να γοητευτούν από έναν άνδρα μόνο και μόνο επειδή ανήκει σε μια άλλη γυναίκα. Δεν είναι δηλαδή το αντικείμενο του πόθου ο άνδρας αυτός καθαυτός, διότι εάν ήταν ελεύθερος μπορεί να μην αποτελούσε για εκείνες ερωτική πρόκληση. Το σημαντικό είναι η σχέση που αναπτύσσει αυτός ο άνδρας με τη γυναίκα του, ο τρόπος που την προσέχει ή την αγαπά γίνονται η αιτία να φουντώσει η ερωτική φλόγα στην ψυχή της γυναίκας-φίλης που βρίσκεται πολύ κοντά στα ιδιαίτερα του ζευγαριού. Πολλές φορές όσο πιο πιστός είναι ένας σύντροφος τόσο περισσότερο εξιτάρεται η γυναίκα-φίλη για να δοκιμάσει τις αντοχές του, όχι γιατί ο ίδιος είναι το καλύτερο για εκείνη, αλλά για να μην τον έχει ούτε η φίλη.

Απενοχοποίηση και ωριμότητα

Όσο πιο ώριμο είναι ένα ζευγάρι τόσο πιο ώριμη είναι και η σχέση τους αλλά και οι φίλοι που επιλέγουν. Ο φίλος δεν αποτελεί κίνδυνο, αντιθέτως εμπλουτίζει τη ζωή του ζευγαριού, την κάνει καλύτερη και τη βοηθά να αντέχει το μακρύ δρόμο της συμβίωσης. Ο ερωτισμός είναι απαραίτητο συναίσθημα που ενώνει τους ανθρώπους, τους κάνει καλύτερους, ομορφότερους και με μεγαλύτερη όρεξη για ζωή. Οπότε όταν αναπτύσσεται ανάμεσα στα ζευγάρια κάνει τους δεσμούς πιο έντονους και αγαπητικούς. Αυτό φυσικά έχει τα όριά του, τα φαντασιακά όρια που μπαίνουν ανάμεσα στις διαχωριστικές γραμμές των ζευγαριών. Και για να διατηρούνται παντός καιρού τα όρια χρειάζονται ειλικρίνεια, εντιμότητα και πολύ χιούμορ.

Τα μη
  • Μην αισθάνεστε ενοχές επειδή συμπαθείτε έναν φίλο σας πολύ περισσότερο από τη σύζυγό του. Δεν ταιριάζουν όλοι με όλους στον ίδιο βαθμό.
  • Μην φοβάστε να φλερτάρετε ή να ανοιχθείτε με χιούμορ στον φίλο σας.
  • Μην μπερδεύετε τη φιλική σχέση με την ερωτική.
  • Μην συγκρίνετε τον σύντροφό σας με το φίλο. Είναι άδικη η σύγκριση.
  • Μη διεκδικείτε κάτι που δεν σας ανήκει.
  • Μην προβάλλετε τα δικά σας προβλήματα στις σχέσεις του φιλικού ζευγαριού σας. Κάθε ζευγάρι διαθέτει τη δική του δυναμική.
  • Μην μπερδεύετε την οικειότητα και την αγάπη με τη σεξουαλικότητα και τον ερωτισμό.
  • Μη χαλάτε τις ισορροπίες των φιλικών ζευγαριών. Είναι ωρολογιακή βόμβα και πάντα γυρνάει εις βάρος μας.



Και τα πρέπει


·         Η φιλική σχέση ανάμεσα στα ζευγάρια είναι ζωτικής σημασίας για το μοίρασμα και την αλληλεγγύη που χρειάζονται οι άνθρωποι στη ζωή τους.

·         Αφεθείτε στον καλό φίλο. Η ουσιαστική επικοινωνία και μια καλή συμβουλή δεν αντικαθίστανται εύκολα από τις ευκαιριακές σχέσεις.

·         Τα φιλικά ζευγάρια μοιράζονται από κοινού την εξέλιξη της μακροχρόνιας σχέσης. Μόνον αυτά μπορούν να λειτουργήσουν ως συνοδοιπόροι.

·         Το χιούμορ σώζει ζωές. Εάν αντιμετωπίζετε τη συμβιωτική σχέση με χιούμορ θα μπορέσετε να έχετε και φιλικές σχέσεις με χιούμορ.

·         Να θυμάστε γιατί επιλέξατε τον σύντροφό σας και γιατί τον φίλο.

·         Εάν υπάρχει επιθυμία για ερωτικά παιχνίδια, αυτά ανακαλύψτε τα εκτός φιλικού πλαισίου.

·         Να αγαπάτε τον φίλο σας αλλά να αγαπάτε πιο πολύ τον σύντροφό σας.


]]>